Binnenland

Tussen het Troodos-gebergte en de bergketen in het noorden ligt de Mesaoria, een brede vlakte die in het voorjaar groen is en in de zomer geel en stoffig. Het is de kant van Cyprus zonder zee, en daardoor de kant die de meeste bezoekers overslaan. Precies daarom is het de streek die het meeste bijblijft.

Middelpunt is Nicosia, de hoofdstad. De hele oude stad zit nog binnen zijn zestiende-eeuwse vestingwerken, en dat is op deze schaal zeldzaam in Europa. Wat de Venetianen bouwden was een gesloten ring met puntige bastions, aangelegd tegen kanonsvuur en in hoog tempo neergezet toen de Ottomaanse vloot al onderweg was. Binnen die ring vind je in een halve dag lopen een kathedraal, een werkend badhuis, de grootste archeologische verzameling van het eiland en cafés vol studenten.

Nicosia is ook de laatste verdeelde hoofdstad ter wereld. De door de VN bewaakte bufferzone snijdt de binnenstad in tweeën, en pas in 2008 ging er in het winkelgebied weer een voetgangersovergang open. Je merkt het aan de plattegrond: routes die logisch lijken lopen dood, en hele straten liggen sinds 1974 stil. Dat maakt een dag hier van een andere orde dan waar ook op het eiland.

Buiten de stad liggen dorpen, graanvelden en kloosters, en loopt het terrein langzaam op richting Troodos. Zonder zeewind loopt het hier in juli en augustus op naar bijna veertig graden, dus kom in maart, april, oktober of november. In die maanden is dit de prettigste plek van Cyprus om te lopen.